Van Kerk naar Community

Van Kerk naar Community

18 augustus 2019 0 Door Jos Last

Moe maar voldaan kruip ik in mijn vaste hoekje op de bank. Mijn tassen staan nog half uitgepakt boven, maar dat komt de komende dagen wel. Honderden gedachten, ervaringen in indrukken marcheren door mijn hoofd, wat niet verwonderlijk is wanneer ik terugkijk naar de afgelopen weken. Nu ik hier op de bank zit voel ik een nieuwe blog aankomen. Ik zoek nog even naar de juiste woorden maar soms is het beter om gewoon te beginnen. Here we go:

Le Mas d’Asil 2019 – Frankrijk
Met Pasen was ik met een aantal goede vrienden weer in de plaats Le Mas d’Asil, een soort van tweede thuis bij onze Franse broeders en zusters. Tijdens een gesprek onder het genot van een goed glas wijn kwam de Experience reis ter sprake, waar nog geen reisleiding voor was gevonden. Van het een kwam het ander en voordat we het wisten stuurden we een e-mail naar de GZB om mij samen met een goede vriend aan te melden als reisleiding voor de reis deze zomer.

Ontmoetingen in Frankrijk
Ontmoetingen in Frankrijk

Twee weken geleden was het dan zover. Samen met vijf andere enthousiastelingen vertrokken we richting het zuiden van Frankrijk, waar we na twee dagen rijden hartelijk werden ontvangen door de kleine, maar warme gemeente in Le Mas d’Asil. Het was prachtig om de dagen die daar op volgenden al klussend en zingend door te brengen om zo de gemeente te bemoedigen. De gemeente wilde graag wat horen over de kerken in Nederland. Samen met wat andere reisgenoten vertelde ik over de kerk in Nederland. Uiteraard vertelde ik over Rijssen. De Fransen rolden in de ene na de andere verbazing. Duizenden mensen in de kerk, vijf kerkgebouwen en meerdere predikanten voor een gemeente. Nu was het niet zomaar een beetje pochen over hoe groot onze kerken zijn, maar we vertelden meer. Ik vertelde hoe de Franse kerk mij dingen geleerd heeft over gastvrijheid en toewijding. Ik vertelde hoe de Franse kerk mij inspireert over het zijn van een eenheid, een eenheid in Christus. Daarna vertelde ik hoe die inspiratie mij weer helpt om christen te zijn in Nederland. Daarover straks meer.

Dabar 2019 – Rijssen
Ongeveer 24 uur geleden (vanaf het moment van dat ik schrijf) stond ik samen met een groepje toppers pannenkoeken te bakken voor een hongerige groep kinderen en volwassenen. Jaar in, jaar uit blijkt het pannenkoekenfestijn een goed geslaagde avondactiviteit om een dabarweek goed mee af te sluiten. Tijdens deze week hebben we veel gelachen, spellen gespeeld, gesprekken gevoerd met mensen. verteld over God en Jezus. Naar menselijke maatstaven was dit een perfect team. Nu ik terug kijk op de samenwerking, zie ik dat deze gedrevenheid samenkomt op één punt, of misschien beter gezegd één persoon, namelijk, God! De resultaten hebben wij niet te danken aan onze eigen competenties, maar aan God. Hij is degene die ons drijft. Door onze gerichtheid op Hem staat ons eigen ego niet voorop, maar zoeken we naar manier hoe we Hem kunnen dienen. Omdat Hij ons eerst heeft liefgehad mogen wij die liefde ook weer uitstralen naar campinggasten. Tijdens de team-Bijbelstudies spraken we over eenheid. De eenheid die we hebben in Christus. Het mooie is dat in ons team allerlei denominatie ‘vertegenwoordigd’ waren. Als team waren wij niet gefocust op de verschillen die er waren, maar op de eenheid die wij zijn in Christus Jezus. Of je nu evangelisch of gereformeerd bent, we zijn één in Jezus en horen bij één Kerk. De gemeenschap der heiligen toch?

Team 4 – Dabar Rijssen

Persoonlijk
Vanmorgen ben ik naar de kerk geweest. Dat is helemaal niet zo’n gekke zin op deze zondag, maar voor mij was het bijzonder. Na mijn belijdenis ben ik niet meer in de kerk geweest. Ik viel in een gat als het gaat om het geloof en de kerk. Na altijd fanatiek bezig te zijn voor de kerk was het nu klaar. Ik merkte bij mijzelf een geestelijke vermoeidheid. God is er altijd geweest en zal ook altijd blijven. Dat was en is mijn basis in mijn leven. Ik wist even niet meer zo goed wat ik met de kerk aan moest. Ik merkte dat het mij soms verdrietig maakte wanneer ik naar de kerk ging en een andere keer werd ik boos. Niet op de mensen in de kerk, niet op de predikanten, maar gewoon boos in het luchtledige. Soms verlang zo naar verandering in de kerk, soms wil ik zo graag dat we groeien als kerk.

Op een zondagavond fietste ik door het bos en besloot mijn struggle met God te bespreken. Ik parkeerde mijn fiets tegen een stapel boomstammen en ging op een bankje zitten. Ik pakte mijn notitieboekje en begon te schrijven en te schetsen. Ik maakte een driehoek tussen God, de kerk en mijzelf. Vanuit de Bijbel weet ik dat God van mij houd en dat ervaar ik ook zo. Ik hou ook van God dus dat was niet het issue. God houd ook van de kerk, want daar zitten mensen die van Hem houden en Hem willen zoeken. Mijn struggle bevindt zich dus tussen mijzelf en de kerk. Als ik van God houd en God heeft de kerk lief, of de mensen in de kerk, dan wil ik dat ook. Ik wil zoeken naar manieren om weer van de kerk te houden. Niet dat ik de kerk haat, zeker niet, want dan zit ik toch echt in het verkeerde vakgebied.

Conclusie en Actie
Volgens mij wordt het tijd om het hele bovenstaande samen te pakken tot een conclusie. Ik droom van een kerk waar gastvrijheid één van de speerpunten is, ik droom van een kerk waar het draait om ontmoeting en relatie, met God en de ander, ik droom van een kerk waar we samen mogen leren uit de Bijbel, jong en oud! Ik droom van een kerk die naar buiten gericht is, die vecht tegen ongerechtigheid, die uitreikt naar mensen in de stad waar zij gevestigd is. Ik droom van een kerk die staat als een rots, als een oase in deze drukke maatschappij. Ik droom van een kerk die streeft naar eenheid. Niet om onze eigen ‘droomkerk’ te maken, maar een kerk die samen in gebed gaat om te zoeken wat de wil van God is, die zoekt hoe God ons wil gebruiken als kerk. Persoonlijk denk ik dat het tijd wordt om in beweging te komen. Ik besluit om in deze kerk te blijven, ik besluit om niet op zoek te gaan naar een kerk waar ik mij meer thuis voel. Ik besluit om te blijven, ik besluit om te vechten. Ik wil graag leren hoe ik (weer) van de kerk kan gaan houden.

Tot slot kom ik bij de titel van dit hele geheel. Ik wil graag zoeken naar hoe we als kerk meer een community (gemeenschap) kunnen worden. Ik ben daarom op zoek naar mensen die ook dromen hebben over de kerk en willen brainstormen over dit geheel. Ik heb nog geen idee in welke hoedanigheid, maar als je dat wat lijkt stuur mij dan even berichtje, dan neem ik contact op!

Een hartelijke groet en Gods zegen!

Jos Last

(joslast96@gmail.com / 06 – 30 88 94 15)